project Kumi Hospital

Wij zijn twee vierde jaarstudenten aan de verloskunde academie van Amsterdam. Afgelopen juni zijn wij voor een maand naar het Kumi Hospital in Oeganda vertrokken om daar een training over reanimatie van de pasgeborene aan de verloskundigen te geven.

Vanaf februari 2010 zijn we bezig geweest met de minor Public Health. Binnen deze minor werd de mogelijkheid geboden om een project in het buitenland uit te voeren. Aangezien onze droom al heel lang aanwezig was om voor verloskunde naar Afrika te gaan, was dit de aangewezen kans.
Steffie Mooren heeft ons geënthousiasmeerd over haar project en daarom hebben we besloten om onder andere in opdracht van haar een trainingsprogramma op te zetten.
Met gesponsorde materialen van diverse ziekenhuizen en organisaties in Nederland, zijn we naar Oeganda vertrokken.
 Voor ons was het verblijf in Kumi een zeer bijzondere ervaring. Allereerst moet je wennen aan de koude douches, avondeten in het donker en aan alle donkere mensen om je heen. We werden aan iedereen voorgesteld, maar we konden de mensen moeilijk uit elkaar halen. Gelukkig ging dit in onze laatste week al een stuk beter!
Het personeel van het ziekenhuis en met name de verloskundigen stonden zeer open voor onze komst. Ze waren oprecht geïnteresseerd in de manier van werken in Nederland. De verschillen tussen Nederland en Oeganda zijn groot, toch proberen de verloskundigen met de weinig middelen die ze hebben, er het beste van te maken.
Waar wij in Nederland nog wel van kunnen leren is de manier waarop de mensen elkaar behandelen. Er is geen hierarchie zoals in Nederland. Een schoonmaakster wordt hetzelfde behandeld als de arts, dat was heel mooi om te zien. Dat maakt het werken ook heel plezierig.
De personeelsleden beginnen de dag in de kerk, waarbij wordt gezongen en gebeden. Het is mooie manier om een eenheid te vormen en om de dag positief te beginnen.
Op het ziekenhuisterrein zijn vrouwen druk in de weer met pannen om voor hun patiënten (familieleden) te zorgen. Naast al deze mooie belevenissen is het leven in Oeganda hard en wordt je geconfronteerd met de werkelijkheid. Je ontmoet mensen die maar 1x per dag kunnen eten of soms helemaal niets, kinderen die ondervoed zijn, vrouwen die door hun man in de steek worden gelaten en geen kant op kunnen, slangenbeten met een negatieve uitkomst op de zwangerschap maar vooral veel armoede.

Na twee weken van observatie en kennis te hebben gemaakt met de verloskundigen vond onze training plaats. Wij zaten netje om tien uur in de ochtend klaar omdat dat de afgesproken tijd was dat de les zou beginnen. Niet wetende dat deze afspraken in Afrika niet zo exact te maken zijn... Na een uur kwamen de verloskundigen eindelijk binnen druppelen en kon de training beginnen. Echter, wel allemaal gereed met pen en papier.
De verloskundigen waren erg enthousiast over de training. Het was tevens voor ons een enorme ervaring om de theorie en de vaardigheden uit te leggen en vervolgens samen te oefenen om van elkaar te kunnen leren. Er was een ontspannen sfeer en de verloskundigen corrigeerden elkaar.

De Oegandese bevolking heeft ons diep geroerd. Opvallend is de kracht die de mensen hebben, wij hebben veel ellendige verhalen gehoord maar ondanks alle ellende blijven de mensen positief en geloven zij in het leven. Oegandezen laten altijd hun lach zien, ze riepen vanaf de eerste dag dat ze ons niets konden geven behalve hun lach. Wij hebben ons overal heel erg welkom gevoeld en de mensen zijn ontzettend vriendelijk!

Het personeel van het ziekenhuis is zeer dankbaar wat Steffie met haar stichting doet en wilt iedereen bedanken die haar hierbij helpt.
Wij zijn enorm dankbaar dat we dit mooie land en de bijzondere mensen hebben mogen ontmoeten en dat we een kleine bijdrage hebben kunnen leveren aan dit fantastische project!

Rosalinde van den Broek
Dominique de Leon Sanchez