KUMI NIEUWS maart 2010
 Bezoek aan Kumi, door Roger, Marijke en de kinderen, sponsoren van de container die in december in Kumi is aangekomen. Middels dit bericht willen wij, Marijke en Roger en de kinderen, jullie een korte samenvatting geven van ons bezoek aan het Kumi Hospital in Oeganda. Wij vinden het een voorrecht en heel bijzonder dat we in de gelegenheid zijn geweest om in de carnavalsweek een bezoek te brengen aan het Kumi hospitaal. Sinds de container daar is gearriveerd hebben we het er vaak over gehad wat we nog meer kunnen betekenen voor de stichting en het ziekenhuis. In de zomer hebben we alle reden om een feest te organiseren en de opbrengst daarvan willen we ten goede laten komen aan de stichting Kumihospital. In het kader daarvan wilden we zelf ervaren, ruiken, voelen en proeven hoe het daar is. En zo geschiedde.... Na een dag reizen met het vliegtuig en de dag er na een 6 uur durende rit door enorm chaotisch en daardoor voor ons hilarisch verkeer (in Oeganda is het motto: waarom met zijn drieën naast elkaar rijden als met zijn vijven past?) komen we in het hotel aan waar we 4 nachten zullen verblijven. We kiezen ervoor om de eerste dag bij te komen van de reis, maar op dinsdag gaan we dan op weg naar Kumi. We worden ontvangen door de directeur dr. John Opolot en zijn gevolg. Na een kort gesprek krijgen we een rondleiding met uitleg. We mogen overal foto's maken en alles filmen (mensen vinden het geweldig als ze op de foto mogen!!). Wat ons direct opvalt is dat het er, ten opzichte van wat wij onderweg hebben gezien, hier best netjes uit ziet. Een heel ander ziekenhuis dan we in Nederland gewend zijn. Allemaal losse units, kamers waar de bedden dicht naast elkaar staan, wel 12 op een kamer(geen gordijnen ertussen, wel een klamboe erboven, totaal geen privacy), weinig patiënten in bed; als het enigszins kan zijn de mensen overdag buiten. Tussen de units in bivakkeren familieleden en vrienden van de patiënten om hen van eten te voorzien en voor hen te wassen (familieleden e.d. slapen 's nachts wel binnen onder en tussen de bedden of op de gang, om enigszins beschermd te zijn tegen de malariamug). We zien hier en daar spullen die we in de container in oktober afgelopen jaar hebben geladen. Dat is mooi. Daarnaast zijn de verbeteringen die door de stichting zijn aangezet goed zichtbaar. Roger interesseert zich vooral voor toegepaste techniek, energievoorziening, opleidingsniveau van personeel, de organisatie en communicatie. We vinden het bijzonder knap dat je met zo weinig middelen een ziekenhuis toch kunt laten functioneren, maar ook draaiende houdt. Om een uur of drie wordt ons een redelijk westerse warme maaltijd aangeboden, waar we ietwat aarzelend gebruik van maken (wordt het wel hygiënisch klaargemaakt e.d?). Tijdens het eten kijken we op een laptop naar filmbeelden van het uitladen van de container. Erg speciaal.....Om vier uur laten we ons, erg onder de indruk, terugrijden naar ons hotel in Mbale, hetgeen nog een tocht is van 1,5 uur, de eerste 5 km over onverharde weg.... Een dag later vertrekken we om 10.00 uur met zijn drieën vanuit het hotel. Caline is ziek (diarree en wat koorts) en we beloven haar om een uur of drie weer terug te zijn. Steffie heeft ons, voordat we gingen, gevraagd of Roger en Luuk naar het speeltoestel en de goals voor Children's Village willen kijken. Die hebben we gisteren al zien liggen (redelijk vuil, omdat ze enkele maanden hadden buiten gelegen), de handleiding met tekening en schroeven nog in het plastic zakje. Bij ons is het zo normaal dat als je een bouwpakket van iets koopt / krijgt dat je het dan volgens de handleiding in elkaar zet. Die logica gaat in Oeganda dus nog niet op. Vandaag ligt alles helemaal schoongespoeld (op ons verzoek) klaar om in elkaar gezet te worden.... Voor Roger is het wel even wennen om met een temperatuur van 30 graden en 20 medewerkers met een niet al te groot technisch inzicht dit te moeten ondernemen. Zijn werkdrang en voortgangsmetingen worden behoorlijk op de proef gesteld, maar na enige tijd lukt het toch. De basis is uitgelegd en Roger vindt dat de rest moest lukken zonder hem. Een ander verzoek van Steffie was om wat filmpjes te maken van de lokale bevolking die aanmoedigingen uit voor de spinningmarathon op 23 april. Marijke en Luuk amuseren zich hier kostelijk mee, terwijl Roger zich in het zweet werkt. Veel mensen vinden het weer geweldig om op de film te mogen en werken graag mee aan ons verzoek... Op ons programma staat tenslotte nog een bezoek aan de Farm. We hebben ze niet geteld, maar er zijn zo'n honderd koeien. Men is er bezig om stukken land te omheinen en zo te bewerken dat er geschikt gras gaat groeien voor de koeien, een must voor een optimale melkproductie. Ze willen er ook varkens gaan houden. Het einde van de dag nadert en we hebben een eindevaluatie met de totale staf over de prioriteiten van het ziekenhuis. Het is voor ons duidelijk dat het ziekenhuis een energieprobleem heeft en daardoor ook een financieel probleem. Ze zijn namelijk niet meer op het elektriciteitnet aangesloten omdat er een betalingsachterstand was. Ze maken daarom gebruik van een aggregaat, dat erg weinig stroom geeft in verhouding met de diesel die er voor nodig is. Daarnaast geven ze prioriteit aan het opknappen van de personeelswoningen hebben ze behoefte aan een betere internetverbinding, Natuurlijk veel later als gepland gaan we weer richting Mbale, waar we nog even een duik nemen in het zwembad. Caline is gelukkig weer een beetje opgeknapt. Omdat Roger werkzaam is in de technische sector, wil hij graag aan de slag met het energieprobleem. Hoe een en ander gestalte moet gaan krijgen, zal nog menig uurtje vergen, maar we houden u graag op de hoogte .
|