Naast het verbeteren van de verloskundige zorg in Kumi Hospital houdt de stichting zich sinds 3 jaar ook bezig met directe hulp aan de allerarmsten.
Tijdens het veldwerk (zie: hoe verder) worden gezinnen bezocht met een geestelijk en/of lichamelijk gehandicapt kind. Het betreft dan de armste gezinnen, die zelf niet in de mogelijkheid zijn naar het ziekenhuis te komen.
Het hebben van een geit betekent in landen als Oeganda méér dan alleen het ‘hebben van een geit’.
Een (vrouwelijke) geit kan melk geven, welk een grote voedingsbron is. Daarnaast kan deze geit voor nakomelingen zorgen, welke weer doorgegeven worden aan andere familieleden óf verkocht worden.
Door de verkoop van circa 8 geiten, kunnen mensen een koe kopen. Deze geeft weer meer melk en daardoor meer mogelijkheden.
Afhankelijk van waar de mensen precies wonen in Kumi District kost een geit €30,- tot €35,- .
De geiten worden gekocht door veldwerkers van het ziekenhuis, waardoor ook gegarandeerd kan worden dat de mensen het geld niet aan andere zaken uitgeven. Bijgaand ziet u foto’s gemaakt door een veldwerker van het ziekenhuis, waarop een aantal geiten en eigenaars te zien zijn.
“Die bruinwitte is mijn beste geit. Haar melk gebruiken we om te drinken en om gierstpap van te maken.
De bokjes verkoop ik op de markt. Van de opbrengst koop ik schoenen en kleren voor de kinderen en ik betaal hun schoolgeld,” aldus Oumou Bakari, moeder van zes kinderen. Met de aanschaf van een geit draag je bij aan de zelfredzaamheid van de plaatselijke bevolking.
Wilt u een geit kopen? Maak dan geld over op rekeningnummer 1503.92.893, t.n.v. Stichting Kumi Hospital Uganda, te Swalmen, onder vermelding van ‘geit’.
Jeroen en Isa hebben samen met broertje Rim gespaard voor een geit.
“The journey of a thousand miles, begins with one step”
Die eerste stap heb ik in September 2003 gezet en dat is één van de mooiste dingen die mij ooit is overkomen! Kumi Hospital…..wat een prachtige mensen, begaan met het lot van de patiënt, hard werkend uit de overtuiging anderen
te helpen, ook al wordt dat niet altijd beloond op een financiële manier. Net als hen, haal ik heel veel voldoening uit het werk. Kumi, bedankt!!
Van kleins af aan heeft Afrika me op de een of andere manier gefascineerd.
De mensen, de muziek, het wildlife en de culturen …ooit zou en moest ik een keer naar Afrika toe. Verder dan wat pogingen om vrijwilligerswerk in Afrika te gaan doen en weeshuizen/ziekenhuizen te ondersteunen met (verlopen) medische materialen was het nog niet gekomen.
Toen ik in februari gevraagd werd om samen met Janneke (kinderarts) naar Oeganda te gaan heb ik geen minuut getwijfeld, nog zonder eerst met het thuisfront te overleggen heb ik volmondig “JA” gezegd.
Zo gezegd zo gedaan, binnen ‘no time’ waren de tickets geregeld en zat het eerste dineetje met de mede reisgenoten erop…..Africa here we come!
04-04-2009 Entebbe (Entebbe flightmotel)
En daar lig ik dan, in Oeganda, in een echt Afrikaans hotelletje, met mijn hoofdlamp op, onder een klamboe (compleet met gaten!) mijn eerste afrika avonturen op te schrijven. Het was een erg lange, vermoeiende eerste dag. Vanmorgen om 5.30 uur opgestaan en samen met Janneke en Robbertjan vertrokken naar Brussels airport voor onze vlucht naar Oeganda.
Het inchecken verliep zeer voorspoedig en na een lekkere“starbucks” koffie zaten we al snel in het vliegtuig.
Na ongeveer 8 uur vliegen kwamen we aan in Rwanda (waar ik toch wel een beetje schrik voor had), het was al donker dus van Rwanda hebben we niets gezien. Het vliegtuig werd gepoetst, nieuwe passagiers kwamen erbij en na wat problemen met de motor van het vliegtuig vlogen we weer verder.
Mede dankzij het kletsen met de gezellige stewards vloog het laatste uur vliegen letterlijk voorbij en waren we al snel op de plaats van bestemming, Entebbe.
Na ons visum te hebben gehaald stonden in de ontvangsthal twee nauwelijks engels sprekende, typisch Afrikaans ruikende, in pak gehulde mannen klaar met een bordje Raaijmakers erop.
Ons hotel was voor Afrikaanse begrippen een prima hotel, na een gigantisch flinke tropische regenbui uiteindelijk in een diepe slaap gevallen…..op naar wat de volgende dag ons brengt!
05-04-2009 Kumi (Kumi hotel)
Oeganda…..niet in woorden te beschrijven.
Mijn eerste indrukken: overal rood zand, ontzettend groen,
bananenbomen, mangobomen, palmbomen, suikerriet, armoedig, doch lachende vriendelijke mensen die meteen beginnen te zwaaien als ze een “mzungo” (blanke) zien.
Auto’s en brommers scheuren over de weg, totale chaos en levensgevaarlijk. Mensen, geiten en koeien lopen langs en over de weg. Veel marktjes, zodra je met de jeep stopt komen ze onder je raam met van allerlei “lekkers” om te verkopen. Satéstokjes, bananen, thee…het is duwen en trekken wie vooraan mag staan.
Tegen 18.00 uur kwamen we aan in Kumi, na een lange reis met de jeep over de hobbelige wegen van Oeganda.
Na een ontmoeting met Dr Oppolot (directeur van Kumi hotel), die “so blessed” en ‘pleased” was ons te mogen ontvangen en een warme omhelzing voor Steffie kregen we alvast een rondleiding over het terrein van het ziekenhuis van hem.
Tja, mijn eerste indrukken van het ziekenhuis……denk je in……Overal spelende kinderen op het gras, vrouwen die op houtskool voorovergebukt het diner aan het bereiden zijn, pinda’s pellende vrouwen, kinderen hand in hand of zelfs met een baby op hun rug. De patienten waren voornamelijk buiten te vinden en als ze al binnen
waren, zaten ze veelal op de grond ipv op de bedden. We kregen de afdeling maternity te zien wat dankzij Steffie een prachtige badkamer en toilet had. De kinderafdeling en chirurgie was een totale chaos, ouders en kinderen liggen op de grond of op kapotte matrassen. Als er al ergens een raam in een kantoor zat was die kapot. Vlijmscherpe randen zaten op “grijp”hoogte van de kinderen. Geen toilet of douche, er is een gezamenlijk toilet achter op het terrein…denk je al die kinderen met diarree in. Het is echt even omschakelen om te zorgen dat je niet met een al te westerse blik kijkt naar alles wat je ziet.
De moeders zijn ontzettend gastvrij en tonen vol trots hun kroost. De kinderen lachen en zwaaien en willen ons allemaal een handje geven, de allerkleinste vinden die vreemde witte mensen maar eng en duiken
weg achter moeders been.
S’avonds in het guesthouse gegeten. De dames van de keuken hadden een heerlijke “stew’ voor ons gemaakt, en bij kaarslicht (het blijft Afrika, s’avonds geen stroom) deelde we onze eerste indrukken van Oeganda.
De “driver” van het ziekenhuis bracht ons voor de nacht naar het Kumi hotel omdat het guesthouse vol was. Snel naar bed want morgen wacht ons de eerste echte “werkdag”in het ziekenhuis.
gedeeltelijk dagboek Janine
uit het Laurierblad van het laurentius ziekenhuis , mei 2009
De banden van de 4-wheel drive hebben wat te verduren tijdens de acht uur durende rit vanuit Kampala, de hoofdstad van Uganda, naar het Kumi-district.
De kuilen in de vuurrode zandweg slaan de auto onverantwoord en vaak pijnlijk heen en weer. Ik maak de achterklep open en klim tijdens de rit op het aluminium laddertje aan de achterkant van de jeep. Met één hand grijp ik me aan het gammele laddertje vast en met
de andere hand probeer ik het prachtige roodgroene landschap op film te krijgen. Als een amateuristische rodeorijder balanceer ik op de rijdende stier. Hier en daar komen de
kinderen uit de ronde lemen hutten, met de groots denkbare glimlach. Honderden meters rennen ze nog achter de jeep aan.
In het Kumi-hospital probeer ik in bed mijn kloppende hoofdpijn weg te slapen. Dan word
ik gewekt door de uit Swalmen afkomstige Steffie Mooren. "Marijn, er is een bevalling op
de verloskamer.. Opstaan, snel."
Sinds 2003 is deze enthousiaste Limburgse verloskundige actief in het Kumi-hospital.
Ze zet zich in om de situatie van moeder en kind voor, tijdens en na de bevalling in Kumi
te verbeteren. Met een tweetal Limburgse artsen en een verpleegkundige, uitgezonden
door het Roermondse Laurentius-ziekenhuis, verblijven we een week in het Kumi-Hospital.
Deze artsen zullen bekijken of er vanuit Limburg een samenwerkingsverband met Kumi-ziekenhuis mogelijk is.
Het Kumi-ziekenhuis is een streekziekenhuis en werd in 1929 speciaal opgericht voor
lepra patiënten. Door de rebellen is eind jaren '80 veel verwoest. De watervoorziening was verwoest, evenals de boerderij en veestapel, welke in de eerste levensbehoeften van de lepra-patiënten moest voorzien. Onder leiding van dr. Opolot werd het ziekenhuis vanaf
1996 uitgebouwd tot een algemeen ziekenhuis. Zo kwam er o.a. een verloskundige
afdeling, een afdeling chirurgie met operatiekamers, een kinderafdeling en afdelingen
voor patiënten met TBC of Aids.
De hoogzwangere vrouw ligt puur natuur op een zwart stukje zeil in de 'verloskamer'.
De vader is in geen velden of wegen te bekennen. Het vrouwelijke geslacht staat er 'moederziel' alleen voor. De vrouw, in de 30, lijkt in een diepe tranche te komen.
Enkel haar handen, die zich krachtig vastgrijpen aan de bedrand, verraden de pijn.
Haar ogen tollen af en toe naar achter en sporadisch hoor ik een lichte kreun, maar
bovenal houdt ze zich buitengewoon moedig.
Vanachter de camera leef ik intens mee met de vrouw en besef ik weer eens hoe krachtig de vrouwen op dit continent moeten zijn. Ze weten dat ze er alleen voor staan en vechten zich door het niet gemakkelijke bestaan heen, zonder klagen en kreunen maar met pure wilskracht en moed.
De weeën slaan toe, de vrouw golft zich in een slowmotion over het zeiltje en het zijn
vooral Steffie en ik met de euforische zweetdruppels op het voorhoofd. Ik realiseer me dat dit mijn eerste bevalling is die ik meemaak! Mijn gedachte dwalen af naar de pretecho's
in Nederland, de tientallen kaartjes van familie en bekenden, beschuit met muisjes en de geliefde babyborrel die wij zo normaal zijn gaan vinden. Wetende dat deze vrouw na drie dagen weer het land op zal moeten om te werken, om haar kinderen in leven te houden.
Eén op de 20 kinderen sterft voor zijn vijfde levensjaar in Uganda. Het grootste probleem
is dat vrouwen vaak bevallen bij traditionele verloskundigen in de arme gemeenschappen. Vaak op de grond in zeer onhygiënische lemen hutten. De traditionele verloskundige
hebben niet gestudeerd, maar het vak geleerd van generatie op generatie.Dat brengt de nodige complicaties voor moeder en kind mee, met gevaar voor het leven van beiden.
Steffie zet zich vanaf 2003 met haar Stichting in voor de situatie van moeder en kind op
het platteland en in het ziekenhuis van Kumi-district.
De laatste wee perst door het lichaam van de sterke vrouw en zonder een kreun komt de baby los van zijn moeder. Een babyjongen! roept Steffie opgewekt. de vrouw kijkt even op en zichtbaar ontlaadt ze haar lichaam van de inspanning. De euforie blijft ver weg.
De baby wordt overgedragen naar de andere verloskundigen, die lijfje wassen en, zover de middelen toestaan, controleren. Na een kwartiertje staat de vrouw al op om zich te gaan wassen. Niet of nauwelijks kijkt ze richting haar nieuwe zoon. Ik vraag me af wat er in
haar hoofd omgaat. Wellicht hoe ze de rekening van het ziekenhuis voor deze bevalling moet gaan betalen, hoe ze morgen terug moet gaan naar haar dorp, zo'n tachtig kilometer lopen van het ziekenhuis, of hoe ze haar kleine moet gaan onderhouden.
Twee dagen later wordt de vrouw in het Kumi-hospital ontslagen. Met een flinke zak op
haar hoofd waar haar levensonderhoud in zit, haar tweejarig zoontje aan de arm en haar pasgeborene zoon in een doek gewikkeld om haar middel, loopt ze de lange rode
onverharde zandweg op naar huis. Een nieuw leven betekent in Uganda opnieuw overleven.
Op 4 juli vierde Hélène van Riel na 40 jaar werken in de zorg en het onderwijs (als vroedvrouw en docente), dat ze met pensioen ging.
Bij Fontys, haar laatste werkgever, heeft ze als afscheidscadeau een bijdrage
gevraagd voor de verloskundige zorg in het Kumi ziekenhuis in Oeganda.
Geld dat gebruikt zal worden om instrumenten te kopen die in dat ziekenhuis
dringend noodzakelijk zijn.
Haar collega stelde onderstaande brief op:Met ingang van het volgend schooljaar
gaat Hélène van Riel met pre-pensioen. Zij heeft bij Fontys anatomie-fysiologie
lessen gegeven. Hélène is van oorsprong verloskundige en heeft altijd ook grote
affiniteitgehouden met dit vak. Als afscheidscadeau zou zij graag op haar beurt
weer iets schenken aan het Kumi Hospital in Uganda.
Het cadeau is ook een mooi symbool van haar werkzame leven samen; een
sectio-
blad (medische instrumenten die nodig zijn bij het verrichten van eenkeizersnede).
Ik hoop dat we het met wat overjarig, of overtollig instrumentarium van onze aan-
gesloten ziekenhuizen kunnen samenstellen.
Het blad wordt rechtstreeks meegenomen door een Nederlandse verloskundige die
tijdens haar vakantie gaat werken in het Kumi Hospital.
We zullen dus zekerhoren hoe het in gebruik genomen is. Het is geen groot ontwikkelingsproject dat we gaan doen, maar gewoon een mooi gebaar
denk ik. - Paul Meijsen
Bovenstaande mail werd gestuurd naar ziekenhuizen in Tilburg, Geldrop en
Eindhoven.Met het symbolisch doorknippen van een navelstreng (zie foto) werden
er vele instrumenten gedoneerd.
Deze zullen gebruikt gaan worden op de nieuwe operatiekamer in Kumi.
Naast de donatie van de instrumenten, mag de stichting Kumi zich ook verheugen
op een geweldige financiële donatie.
Ontzettend bedankt voor dit mooie initiatief !
Els van der Heijden Yoga steunt Kumi bij 5-jarig jubileum
Lieve mensen,
Vijf jarig bestaan yogapraktijk Els van der Heijden, reden genoeg voor een feestje!
Voor leden, oud-leden en genodigden zal er op vrijdagavond 9 oktober as. een ligconcert plaatsvinden. Dit concert wordt gegeven door John Kremer, hij bespeelt Indiase Raga’s en klankschalen.
De naam zegt het al een ligconcert, daarbij gaan we natuurlijk lekker liggen. Daarom verzoek ik u vriendelijk om zelf een ‘matje’ ( bijv. een tuinkussen ), een kussentje en evt. een dekentje mee te brengen.
Dit concert begint exact om 20.30 uur en duurt tot 21.30 uur.
De inloop zal zijn vanaf 20.00 uur.
Daarna wil ik héél graag samen met u het glas heffen!
(Mocht u pas na het concert komen dan verwacht ik u rond 21.45 uur.)
Ik zie er naar uit om velen te mogen ontmoeten!
Ik verzoek u vriendelijk géén geschenken voor mij mee te nemen maar een donatie te doen in een van de daartoe betreffende bussen die er zullen staan.
De keus van mij is gevallen op de stichting Kumi Hospital Uganda. Een project opgezet door verloskundige Steffie Mooren uit Swalmen.
Wilt u meer lezen: www.kumihospital.nl
De feestelijkheden vinden plaats op:
basisschool de Triolier, St. Annastraat 31, 5953 LR Reuver.
Een hele lieve groet van mij;
Els van der Heijden.Tel: 06 295 11 646
Bedrijven Imtech en Linisol Isolatie b.v. steunen Kumi De kinderarts Janneke Raaymakers heeft van de bedrijven Imtech en
Linisol een donatie in ontvangst mogen nemen van in totaal 1300,- euro.
Hiermee willen de bedrijven hun sympathie tonen aan de stichting.
Hun donatie zal besteed worden aan een met hen te bespreken doel.
Op de foto neemt Janneke de cheque van Imtech in ontvangst.
De aanwezigen hebben de L1- film van Kumi allereerst bekeken.
De dag is verder actief gevuld met een inspannend potje golf !
