Reisverslag

Reisverslag Steffie en José.

Vrijdag 25 juli was het zover. De langverwachte en elke keer weer spannende reis naar Kumi ging van start. Steffie, de beide kinderen van Steffie (Timme en Joes), José en Aukje (vriendin van Steffie) stapten vol verwachting in het vliegtuig. Klaar voor een vliegreis van pakweg 8 uur en de volgende dag een rit met de jeep van nogmaals 8 uur, om vervolgens aan te komen bij het guesthouse van Kumi Hospital. De reis verliep zonder problemen en in de jeep keken we onze ogen weer uit van de taferelen die wij passeerden. Wat meteen opvalt is de vriendelijkheid, nieuwsgierigheid en openheid van de bevolking. En uiteraard stelen de kinderen van Steffie de show. Zó klein en zó blank, werkelijk iedereen reageert op hen en zij vinden het prachtig. Anne en Grace (beheerders van het guesthouse) ontvangen ons met open armen en verwennen ons de rest van ons verblijf met heerlijk eten. We voelen ons meer dan welkom. Een warm bad is er niets bij. We hebben een vol programma en gaan diverse projecten bekijken die wij als stichting sponsoren, nieuwe stafleden van het ziekenhuis en kartrekkers van de projecten leren kennen en kijken waar projecten voor de toekomst liggen.



Zondag hadden we tijd gepland om het ziekenhuis even te bezoeken. Onderweg werden we echter al aangesproken door Simon. Hij werkt op de orthopedische werkplaats van het ziekenhuis en had, net als iedereen van het ziekenhuis, gehoord dat wij in Kumi waren. Hij wilde ons graag zijn huis laten zien. Dit is één van de huizen dat gerenoveerd wordt van geld van de stichting. Wij waren blij verrast om te zien op welke constructieve manier de huizen gerenoveerd worden. Zijn huis had een nieuw dak gekregen, waar hij heel blij mee was. Verder werd de veranda nog onder handen genomen, waar nodig muren en vloeren gestuct, ramen opgeknapt/ vervangen en geverfd. Na de opknapbeurt kan zijn huis er weer voor 50 jaar tegenaan. Hij was blij dat ze met de renovatie van zijn huis begonnen waren, zodat zijn gezin een droog hygiënisch onderkomen heeft.

Simon wilde ons graag een filmpje laten zien van zijn werk welk hij in buurland Sudan verricht. In het zuiden van Sudan heerst nog steeds oorlog. Veel mensen en vooral kinderen zijn op de vlucht en raken gewond door bommen die in het gebied verstopt liggen. De mensen die hierdoor een arm of been missen, worden geholpen met protheses die gemaakt worden in de orthopedische werkplaats van Kumi Hospital. Simon gaat ongeveer 1x in de 3 weken naar de vluchtelingen om de kunstarmen en –benen op te meten en om de mensen met revalidatie te helpen. We waren enorm onder de indruk van het gevaarlijke werk wat hij deed. Hij zei: “er zijn altijd mensen die het slechter hebben dan wij”. Daar werden wij stil van. Na dit onverwachte en indrukwekkende bezoek hebben wij het ziekenhuis bezocht, waar we natuurlijk veel bekenden tegenkwamen. ’s Avonds hebben we met kinderen “loombandjes” gemaakt en hebben we op het veld voor het guesthouse balspellen gedaan met heel veel kinderen. Heerlijk!



Maandag was uitgetrokken voor het welkom wat het ziekenhuis voor ons in petto had. Het was een zeer warm welkom! Omdat de stichting 10 jaar bestond hebben wij een cheque overhandigd van €10.000.000 Ugandese shilling. Ze waren blij verrast hiermee. Het ziekenhuispersoneel trakteerden op hun beurt op een grote taart en inspirerende speeches. En natuurlijk werd er heel veel gedanst op Afrikaanse live muziek. ’s Middags zijn we voor het eerst met de pick pick (brommertjes mét chauffeur) naar de markt in Kumi gegaan om fruit te halen en hebben we nog op het veldje gespeeld met de kinderen.

Dinsdagmorgen stond een vergadering met het management van het ziekenhuis gepland. Voor het eerst echt kennis gemaakt met dr. Olupot. Hij blijkt een zeer gedreven directeur, die mee gaat met de tijd, respect heeft voor zijn personeel en een duidelijke visie voor ogen heeft. Hij is gedreven en werkt aan een betere toekomst voor het ziekenhuis door o.a. automatisering en een betere planning. Ook leerden wij George William Omoding, het nieuwe hoofd administratie, kennen. Hij heeft ons overtuigd van zijn kwaliteiten en heeft dezelfde instelling als dr. Olupot. Wij zijn erg blij met deze nieuwe stafleden en hebben er alle vertrouwen in dat het ziekenhuis stappen in de goede richting maakt.



’s Middags was een ontvangst gepland bij de Adesso Primary School, die al jaren door de stichting wordt gesponsord. We werden groots ontvangen door muziek, dans, zang, speeches. De hele school (circa 800 kinderen met daarnaast leerkrachten en bestuursleden) was present om ons hun dankbaarheid te tonen. We hebben het papproject kunnen zien én proeven (smaakt heerlijk) en ook de sporten die op de school worden beoefend zoals volleybal, voetbal en korfbal werden getoond. We hebben een rondgang door de school gemaakt en waren onder de indruk van zóveel kinderen in 1 klaslokaal. Met het management zijn de wensen besproken en we zullen moeten bekijken met welke projecten we hen op termijn kunnen helpen. Het was een lange, hete dag met heel veel indrukken en heel veel blije kindergezichten.

Op woensdag hebben we de bakkerij bij het ziekenhuis bezocht die door een andere stichting 2 jaar geleden is opgestart en die sinds augustus geheel zelfstandig draait met vrouwen uit de omgeving. Het was prachtig om te zien hoe dit project loopt en natuurlijk heerlijk om te proeven. Timme en Joes vonden het uiteraard geweldig om te helpen. Verder hebben we met dr. Olupot en George Omoding de stand van zaken van de renovatie van de stafhuisjes bekeken. We waren zeer onder de indruk hoeveel werk nu al verricht is (voor meer informatie over het project verwijzen wij u naar de site en/of nieuwsbrief). Om met eigen ogen het grote verschil te zien tussen de oorspronkelijke huisjes in slechte staat en de opgeknapte huisjes, geeft een enorme boost om geld bij elkaar te verzamelen om dit project af te maken.

Ook stichting Apoolo Na Angor (ANA) is bezocht. Deze stichting steunen wij ook al jaren, met name door hun zelfgemaakte spullen van mooie textiel (tassen, keukenschorten, kussens en knuffels etc.) van hen te kopen en terug in Nederland te verkopen ten bate van onze eigen Stichting. We hebben een mooie rondleiding gekregen. De rustige en gezellige sfeer viel meteen op. De vrouwen waren druk bezig met het leren van hun ambacht van naaister, kapster, catering, het zelf verbouwen van gewassen etc. Stichting ANA groeit ieder jaar weer en weet zich steeds weer nieuwe doelen te stellen. Ook hier gingen we met een zeer positief gevoel weg.



De donderdag hadden we uitgetrokken om mee te gaan met het veldwerk van de Nutrition Unit. De maatschappelijk werkster Harriët en verpleegkundige Rose die dit project trekken zijn zeer kundig en begaan met de ondervoede kinderen en hun ouders. Ze weten duidelijk waarover ze spreken en hebben heel veel plannen voor de toekomst. We gingen met de jeep het veld in en bezochten families die al door hen geholpen zijn. De kinderen zien er goed uit, de geiten/koeien en gewassen staan er prima op. Allemaal heel positief. Ze kennen de families en het is duidelijk dat ze een goede band met iedereen hebben. Dit betekent vertrouwen en dat is heel belangrijk. We zien het vele goede werk dat reeds verricht is. Ook bezoeken we een bijeenkomst waar vele gezinnen bij elkaar komen. Hier worden de kinderen gescreend voor eventuele opname in het ziekenhuis en wordt speciale voeding uitgedeeld aan diegene die al in het opvangprogramma zitten. Het ziet er allemaal goed georganiseerd uit. Met name de bezoeken bij de mensen thuis laten goed de noodzaak van de bezoeken zien. We zijn blij dat de organisatie zo goed verloopt. Het geeft vertrouwen voor de toekomst.

De vrijdag hebben we benut om Ebenezer Nurseryschool te bezoeken. Dit kleuterschooltje heeft in het verleden een sponsoring van Stichting Kumi ontvangen. Timme en Joes zouden T-shirtjes aan de kinderen uitdelen. Deze shirtjes had Timme in haar eigen klas opgehaald om ze hier uit te delen. Uiteraard werden we met zang ontvangen en hebben we veel info over het reilen en zeilen van het schooltje ontvangen. Ook hier zijn voor de toekomst vele financiële tekorten. Helaas kunnen we niet iedereen helpen en moeten ons focussen op onze hoofddoelen, maar mochten we echter in contact komen met iemand die dit project financieel zou willen ondersteunen, dan zullen we onze contacten hiervoor graag gebruiken. Als verrassing kregen we aan het einde een kip cadeau. Deze hebben we Tok Tok genoemd en ze leeft heel gelukkig tussen de andere kippen van Anne bij het guesthouse. Verder hebben we ’s middags een bespreking met Harriët en Rose gehad over de toekomst en coördinatie van de Nutrition Unit.

Zaterdag en zondag hebben we “vrij” genomen en zijn we met z’n allen naar de grote weekmarkt, Odeelo-market, geweest, hebben we lekker gewandeld naar een gebied met mooie rotsschilderingen, hebben we gepicknickt terwijl we in het dal spelende aapjes konden observeren en even ‘lekker luxe’ aan het zwembad in Mbale gelegen.



Op maandag hebben we de hele dag veldwerk verricht. Ditmaal met maatschappelijk werkster Harriët en fysiotherapeute Ruth. Ruth ging mee om gehandicapte (lichamelijk en/of geestelijk) kinderen en hun families te bezoeken. Ja, dan zie je zo veel op een dag dat woorden te kort schieten. Heel veel armoede en menselijk leed, maar ook heel veel optimisme en vertrouwen in de toekomst. En daar doen we het voor. De mensen een toekomst bieden met kleine middelen zoals een rolstoel, driewieler of loopkarretje, operatie of geit.



Dinsdag hebben we de Kumi Farm bezocht. We leerden de Nederlandse boer Jan kennen die de boerderij al 2 jaar leidt. Een hele aardige man met veel plannen. We waren op het goede moment daar, want de mais werd geoogst. We zagen een bedrijvigheid van jewelste. Vele mensen aan het werk om op een toch wel primitieve manier de oogst binnen te halen. Erg arbeidsintensief. Het enorme terrein wordt beetje bij beetje meer ontgonnen en het ziekenhuis heeft kleine projectjes zoals het planten van naaldbomen (groeien snel dus leveren op redelijk korte termijn hout op) en het planten van soja. Er is beweging en dat is mooi om te zien. Het klimaat is en blijft echter onvoorspelbaar. De ene keer is het te droog en de andere keer te nat. Irrigatie blijft een grote uitdaging. Maar we zien vooruitgang en ook dat stemt ons zeer positief.
Woensdag bezoeken we voor de laatste keer de diverse afdelingen van het ziekenhuis en nemen ’s avonds, op uitnodiging van het ziekenhuis, met een etentje afscheid van de staf.
Donderdag en vrijdag zijn reisdagen. We verlaten Kumi in de stromende regen. Het heeft de hele nacht hard geregend, de onverharde wegen zijn verzadigd en we dreigen in eerste instantie vast te komen zitten in de modder. Gelukkig hebben we een hele goede chauffeur die ons veilig bij ons hotel in Entebbe afzet. Van hieruit nemen we ’s avonds om 23.00 uur ons vliegtuig, om de volgende ochtend om 7.00 uur te landen op Schiphol.

Moe….voldaan….vol van indrukken, maar vooral ook weer vol energie om samen met het management van Kumi Hospital de schouders er weer onder te steken. Op weg naar 2015, op weg naar een mooie toekomst van Kumi Hospital en stichting Kumi Hospital!!



Aanmelden nieuwsbrief

Wil je op de hoogte blijven van onze stichting en het werk dat wij doen, meld je dan nu aan voor onze nieuwsbrief!
Mail jouw gegevens naar: nieuwsbrief@kumihospital.nl
en je ontvangt eens per kwartaal 
onze update.

KUMI NIEUWSBRIEF

Lees hier de laatste digitale nieuwsbrief van Kumi.
(zomer 2017)
Lees meer >>


Meer weten over 'Road to Kumi'?
Dat kan je hier lezen!